تایرهای تیتانیومی بدون هوای ناسا تقریبا غیر قابل تخریب هستند.
لاستیکهای پنچر و امداد جادهای ممکن است به زودی به خاطرات گذشته بپیوندند. مهندسین مرکز تحقیقاتی گلن (Glenn Research engineers) ناسا به تازگی از یک تایر سوپرالاستیک ساختهشده از نیکل-تیتانیوم، یک آلیاژ حافظهدار با قابلیت انعطاف، تغییر و بازگشت به حالت اولیه حتی پس از پیمایش مسیرهای بسیار صعبالعبور، پردهبرداری کردند. با وجود اینکه این اختراع تازه بخشی از یک پروژهی بزرگتر، لاشی با سابقهی نیم قرن برای ساخت یک تایر بهتر جهت سفرهای اکتشافی فضایی، است. استفاده از تیتانیوم در ساخت این تایرها، آنها را تقریباً غیرقابل تخریب، ضدپنچری و بسیار سبکتر از نمونههای سنتی کرده است. ویژگیهایی که نه تنها برای سفرهای فضایی، بلکه برای حملونقل زمینی نیز انقلابی محسوب میشود.
طراحی تایرهای جدید ناسا از ماه نورد 1971 که بوسیله آپولو 15 به ماه آورده شد الهاماتی گرفته است. بر خلاف تایرهای پنوماتیک که در خودروهای الکتریکی استفاده شده است، تایر ماه نورد از توری سیمی منعطف استفاده میکند. مانند تایرهای لاستیکی، این چرخها میتوانند ضربه را جذب کنند اما توری به آنها اجازه میدهد که به جای فرورفتن در خاک نرم ماه روی آن شناور باشند و از انحراف بیش از حد نیز جلوگیری میکنند.
طراحی ماه نورد موفقیت آمیز در نظر گرفته شد و مهندسان از آن به عنوان یک مدل برای چرخهایی که در آینده بارهای سنگینتری را حمل کردند استفاده کردند. این تایر در واقع اساس ساخت تایراسپرینگ، تایر بدون هوا سازگاری که از صدها سیم فولادی پیچیده شده که به صورت توری به هم بافته شده اند تشکیل شده است که بنابر گفتهی ناسا به آن توانایی حمل بارهای سنگین و همچنین تطابق با زمین منطقه را میدهد، برنده جایزه بوده است.
باید توجه کرد که مریخ نورد مشهور کیوراسیتی (Mars Curiosity Rover) ، که در سال 2012 شروع به کار کرد، از چرخهای آلومینیومی استفاده میکند. علت انتخاب چرخهای آلومینیومی ماموریتهای پیش بود که با استفاده تایرهای توری بدون مشکل پیش رفت. هر چند با در نظر گرفتن اندازه و وزن کیوراسیتی (تقریبا در حد یک ماشین 4*4) همراه با زمین ناهموار، در آلیاژ نرم فلزی چرخها پس از یک سال سیمهای شل و سوراخهایی بوجود آمد. این مسئله برای وسیلهای که برای ساخت آن 5/2 میلیارد دلار هزینه شده بود ایدهآل نبود.
با پیشبینی سفر به مریخ 2020 مهندسان و محققان دوباره به تایر اسپرینگ بازگشتند و اما آن را برای سیاره سرخ تقویت کردند. تایر جدید با استفاده از نیکل-تیتانیوم از نظر حرکت روی شن نرم، دوام و کاهش وزن بهبود یافته است. علاوه بر این نیکل-تیتانیوم به تایرها قابلیت انعطاف میدهد زیرا این آلیاژ حافظهدار میتواند در سطح اتمی بازآرایی شود و به شکل سنگها و دستاندازهای مسیر در بیاید و پس از دوباره به حالت اولیه بازگردد. در واقع تستهایی که در محیط مریخ شبیهسازی شده انجام شد نشان داد که تایر حتی زمانیکه به دور محور پیچیده شده بود نیز به حالت اولیه بازگشت. تایر اسپرینگ اصلی که از توری سیمی فولادی ساخته شده بود در شرایط مشابه به مرور زمان کشیده شده بود و تغییر شکل داده بود.
امید بر آن است که تایرهای جدید اجازه دهد تا کاوشگرها برای مدت طولانیتر مناطق بیشتری از مریخ و ماه را کاوش کنند، بارهای سنگینتری را جابجا کنند و نهایتا در کاوشگرهای دارای سرنشین استفاده شود که با سرعتهای بیشتری حرکت میکنند.
روی زمین این تایرها به معنای تعمیرات کمتر، پنچر نشدن تایرها و مقادیر بسیار کمتر زبالههای جامد است. تایرهای لاستیکی غیر قابل اصلاح به نظر میرسند و از نظر زیست محیطی مشکلزا هستد زیرا آنها غیر زیست تخریب پذیر و بسیار با دوام و دارای مقادیر زیاد فلزهای سنگین و سایر انواع آلودگی هستند.
تایرهای تیتانیومی بدون هوای ناسا تقریبا غیر قابل تخریب هستند.
لاستیکهای پنچر و امداد جادهای ممکن است به زودی به خاطرات گذشته بپیوندند. مهندسین مرکز تحقیقاتی گلن (Glenn Research engineers) ناسا به تازگی از یک تایر سوپرالاستیک ساختهشده از نیکل-تیتانیوم، یک آلیاژ حافظهدار با قابلیت انعطاف، تغییر و بازگشت به حالت اولیه حتی پس از پیمایش مسیرهای بسیار صعبالعبور، پردهبرداری کردند. با وجود اینکه این اختراع تازه بخشی از یک پروژهی بزرگتر، لاشی با سابقهی نیم قرن برای ساخت یک تایر بهتر جهت سفرهای اکتشافی فضایی، است. استفاده از تیتانیوم در ساخت این تایرها، آنها را تقریباً غیرقابل تخریب، ضدپنچری و بسیار سبکتر از نمونههای سنتی کرده است. ویژگیهایی که نه تنها برای سفرهای فضایی، بلکه برای حملونقل زمینی نیز انقلابی محسوب میشود.
طراحی تایرهای جدید ناسا از ماه نورد 1971 که بوسیله آپولو 15 به ماه آورده شد الهاماتی گرفته است. بر خلاف تایرهای پنوماتیک که در خودروهای الکتریکی استفاده شده است، تایر ماه نورد از توری سیمی منعطف استفاده میکند. مانند تایرهای لاستیکی، این چرخها میتوانند ضربه را جذب کنند اما توری به آنها اجازه میدهد که به جای فرورفتن در خاک نرم ماه روی آن شناور باشند و از انحراف بیش از حد نیز جلوگیری میکنند.
طراحی ماه نورد موفقیت آمیز در نظر گرفته شد و مهندسان از آن به عنوان یک مدل برای چرخهایی که در آینده بارهای سنگینتری را حمل کردند استفاده کردند. این تایر در واقع اساس ساخت تایراسپرینگ، تایر بدون هوا سازگاری که از صدها سیم فولادی پیچیده شده که به صورت توری به هم بافته شده اند تشکیل شده است که بنابر گفتهی ناسا به آن توانایی حمل بارهای سنگین و همچنین تطابق با زمین منطقه را میدهد، برنده جایزه بوده است.
باید توجه کرد که مریخ نورد مشهور کیوراسیتی (Mars Curiosity Rover) ، که در سال 2012 شروع به کار کرد، از چرخهای آلومینیومی استفاده میکند. علت انتخاب چرخهای آلومینیومی ماموریتهای پیش بود که با استفاده تایرهای توری بدون مشکل پیش رفت. هر چند با در نظر گرفتن اندازه و وزن کیوراسیتی (تقریبا در حد یک ماشین 4*4) همراه با زمین ناهموار، در آلیاژ نرم فلزی چرخها پس از یک سال سیمهای شل و سوراخهایی بوجود آمد. این مسئله برای وسیلهای که برای ساخت آن 5/2 میلیارد دلار هزینه شده بود ایدهآل نبود.
با پیشبینی سفر به مریخ 2020 مهندسان و محققان دوباره به تایر اسپرینگ بازگشتند و اما آن را برای سیاره سرخ تقویت کردند. تایر جدید با استفاده از نیکل-تیتانیوم از نظر حرکت روی شن نرم، دوام و کاهش وزن بهبود یافته است. علاوه بر این نیکل-تیتانیوم به تایرها قابلیت انعطاف میدهد زیرا این آلیاژ حافظهدار میتواند در سطح اتمی بازآرایی شود و به شکل سنگها و دستاندازهای مسیر در بیاید و پس از دوباره به حالت اولیه بازگردد. در واقع تستهایی که در محیط مریخ شبیهسازی شده انجام شد نشان داد که تایر حتی زمانیکه به دور محور پیچیده شده بود نیز به حالت اولیه بازگشت. تایر اسپرینگ اصلی که از توری سیمی فولادی ساخته شده بود در شرایط مشابه به مرور زمان کشیده شده بود و تغییر شکل داده بود.
امید بر آن است که تایرهای جدید اجازه دهد تا کاوشگرها برای مدت طولانیتر مناطق بیشتری از مریخ و ماه را کاوش کنند، بارهای سنگینتری را جابجا کنند و نهایتا در کاوشگرهای دارای سرنشین استفاده شود که با سرعتهای بیشتری حرکت میکنند.
روی زمین این تایرها به معنای تعمیرات کمتر، پنچر نشدن تایرها و مقادیر بسیار کمتر زبالههای جامد است. تایرهای لاستیکی غیر قابل اصلاح به نظر میرسند و از نظر زیست محیطی مشکلزا هستد زیرا آنها غیر زیست تخریب پذیر و بسیار با دوام و دارای مقادیر زیاد فلزهای سنگین و سایر انواع آلودگی هستند.
