استیل زنگ نزن مدتها ست که در ساعتها ، حتی با مارکهای گرانقیمت مانند Tag Heuer و Rolex تولید میشود اما همیشه اینطور نبوده است. در دهه 1930 بود که فولاد ضد زنگ راه خود را برای تولید ساعت پیدا کرد. تا آن زمان ، به دلیل سختی و استحکام استنلس استیل و نبود ابزارهای خاص ، تبدیل فولاد ضد زنگ به قطعات کوچک و به اندازه کافی دقیق دشوار بود. در عوض سازندگان از مواد نرم تری مانند طلا و نقره برای قاب ساعت استفاده کردند. شرکتهایی مانند متالیوم با تأمین ورقها و آلیاژهای دقیق استنلس استیل، یکی از منابع کلیدی برای صنایع ظریف و دقیقکاری مانند ساعتسازی، جواهرسازی و تجهیزات پزشکی بهشمار میروند.
این کار با افزایش محبوبیت فولاد ضد زنگ و ارتقا ماشین آلات و ابزارها در دهه 1930 تغییر کرد و به عنوان “متریال شگفت انگیز” جدید آن زمان تلقی شد . همچنین این موضوع با سقوط وال استریت در سال 1929 همزمان شد که در آن ایام تقاضای جهانی ساعت های ساخته شده از فلزات گرانبها کاهش یافته بود .
فولاد ضد زنگ ابتدا در دهه 1920 توسط Firth Steel Sales AG به صنعت ساعت سوئیس معرفی شد و در ابتدا با نام تجاری Staybrite Steel نامگذاری شد و در ابتدا چندان مورد توجه قرار نگرفت ، اما کم کم شرایط تغییر کرد و امروزه فولاد ضد زنگ به دلیل قیمت پایین ، دوام و مقاومت به خوردگی رایج ترین فلز مورد استفاده برای قاب ساعت است.
یکی از اولین ساعت ها از جنس استنلس استیل، ساعت Rolex Oyster است که در سال 1926 ساخته شد .
